كمال تبریزی در پی درگذشت نادر ابراهیمی نویسنده و فیلمساز پیشكسوت، نوشتاری را اختصاصا در اختیار بخش سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) گذاشت.
هوالباقی
«آخرینباری که دیدمش همین چند سال پیش در خانه هنرمندان بود! خیره نگاهم میکرد! برایش لبخند زدم و دست تکان دادم؛ همسرش با مهربانی کنار گوشش زمزمه کرد: کمال تبریزی! برق چشمانش را احساس کردم و مطمئن شدم که هر دو داریم به یک لحظه در گذشتهای نسبتا دور، فکر میکنیم! لحظهای که برای ابد در ذهن من باقیمانده بود و او نیز این را میدانست! زیرا مملو از نام پروانهها بود! لحظهای که من و ابراهیم شاگردش بودیم و او این بار خواسته بود که با ما در سفرِگاه و بیگاهی که به مناطق جنگزده داشتیم؛ همسفر شود تا بعدها کتاب با سرودخوانان جنگ در جبهه نام و ننگ را بنویسد و یاد پروانهها را زنده کند! پروانهها کشف او در این سفر بودند! لحظهای که راننده اتومبیل لندکروز با سرعت تمام در جادههای داغ جنوب جنگزده پیش میرفت؛ خطاب به او عتاب کرد که: کجا میروی؟! با این سرعت! آرام باش! مقصد ما راه ماست! من و ابراهیم که همیشه تشنه جملات قصار معلم بودیم؛ و میدانستیم که آنها را لابلای حرفهایش میگنجاند تا نقاط عطف را به ما آموخته باشد؛ از تعبیر زیبایش لذت بردیم و راننده نیز تحت تاثیر نفوذ کلامش! بلافاصله و بهمیزان قابل توجهی سرعت اتومبیل را کاهش داد؛ به نحوی که اکنون آرام و باطمانینه در حاشیه جاده پیش میرفتیم و درحالیکه هرازگاهی صدای شلیک انواع گلولهها شنیده میشد؛ معلم گفت: پروانهها!..... و همه پروانهها را دیدیم که چگونه تلاش میکنند تا از عرض جاده عبور کنند و خود را سالم به آن سوی جاده برسانند و بهراهشان ادامه دهند! راننده سرعتش را کمتر کرد! و مراقب شد که پروانهها بتوانند عبور کنند! معلم گفت: مقصد پروانهها هم راهشان است! مهم این است که همیشه در راه باشی و در حرکت! توقف، لحظه مرگ پروانههاست! گرچه، دیر یا زود، مرگ، حتمی است! اما برای پروانهها مهم این است که همواره در راه و در حرکت باشند! بعد از آن لحظه بود که در تمام طول سفر، دائم و به هر بهانهای میگفتیم: پروانهها! و مقصد ما راه ماست!... و آن روز، نگاه خیرهاش در خانه هنرمندان، دوباره مرا به یاد پروانهها انداخت! و بار دیگر با نگاهش، یادآوری کرد که، مقصد ما راه ماست!... لحظهای که خبر رفتنش را شنیدم؛ با خودم گفتم: پروانهای دیگر که مقصدش، راهش بود؛ متوقف شد! اما بهقول خودش، مرگ، دیر یا زود، حتمی است! مهم این است که همواره در راه و در حرکت باشی! نادر ابراهیمی، کاشف راز پروانهها بود...... روحش شاد.»
كمال تبریزی
هوالباقی
«آخرینباری که دیدمش همین چند سال پیش در خانه هنرمندان بود! خیره نگاهم میکرد! برایش لبخند زدم و دست تکان دادم؛ همسرش با مهربانی کنار گوشش زمزمه کرد: کمال تبریزی! برق چشمانش را احساس کردم و مطمئن شدم که هر دو داریم به یک لحظه در گذشتهای نسبتا دور، فکر میکنیم! لحظهای که برای ابد در ذهن من باقیمانده بود و او نیز این را میدانست! زیرا مملو از نام پروانهها بود! لحظهای که من و ابراهیم شاگردش بودیم و او این بار خواسته بود که با ما در سفرِگاه و بیگاهی که به مناطق جنگزده داشتیم؛ همسفر شود تا بعدها کتاب با سرودخوانان جنگ در جبهه نام و ننگ را بنویسد و یاد پروانهها را زنده کند! پروانهها کشف او در این سفر بودند! لحظهای که راننده اتومبیل لندکروز با سرعت تمام در جادههای داغ جنوب جنگزده پیش میرفت؛ خطاب به او عتاب کرد که: کجا میروی؟! با این سرعت! آرام باش! مقصد ما راه ماست! من و ابراهیم که همیشه تشنه جملات قصار معلم بودیم؛ و میدانستیم که آنها را لابلای حرفهایش میگنجاند تا نقاط عطف را به ما آموخته باشد؛ از تعبیر زیبایش لذت بردیم و راننده نیز تحت تاثیر نفوذ کلامش! بلافاصله و بهمیزان قابل توجهی سرعت اتومبیل را کاهش داد؛ به نحوی که اکنون آرام و باطمانینه در حاشیه جاده پیش میرفتیم و درحالیکه هرازگاهی صدای شلیک انواع گلولهها شنیده میشد؛ معلم گفت: پروانهها!..... و همه پروانهها را دیدیم که چگونه تلاش میکنند تا از عرض جاده عبور کنند و خود را سالم به آن سوی جاده برسانند و بهراهشان ادامه دهند! راننده سرعتش را کمتر کرد! و مراقب شد که پروانهها بتوانند عبور کنند! معلم گفت: مقصد پروانهها هم راهشان است! مهم این است که همیشه در راه باشی و در حرکت! توقف، لحظه مرگ پروانههاست! گرچه، دیر یا زود، مرگ، حتمی است! اما برای پروانهها مهم این است که همواره در راه و در حرکت باشند! بعد از آن لحظه بود که در تمام طول سفر، دائم و به هر بهانهای میگفتیم: پروانهها! و مقصد ما راه ماست!... و آن روز، نگاه خیرهاش در خانه هنرمندان، دوباره مرا به یاد پروانهها انداخت! و بار دیگر با نگاهش، یادآوری کرد که، مقصد ما راه ماست!... لحظهای که خبر رفتنش را شنیدم؛ با خودم گفتم: پروانهای دیگر که مقصدش، راهش بود؛ متوقف شد! اما بهقول خودش، مرگ، دیر یا زود، حتمی است! مهم این است که همواره در راه و در حرکت باشی! نادر ابراهیمی، کاشف راز پروانهها بود...... روحش شاد.»
كمال تبریزی
مطالب مرتبط:نادرابراهيمی به يك عاشقانه آرام پيوست..
«ژاله علو» و «جمشید گرگین» از «نادر ابراهیمی» گفتند
گردآوری : گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع : ایسنا
