بنده یك منتقد بیتوقع هستم
در حالی كه در نوبت دكتر پوستتان نشستهاید مجلات مربوطه را از روی میز برمیدارید و با تورقی از روی بیعلاقگی صفحاتشان را مرور میكنید، چشمتان بهش میافتد. این یكی را زمین میگذارید و مجله بعدی را كه انگار با بقیه فرق دارد برمیدارید. «این مجله اینجا چه كار میكند؟» مجله تخصصی هنرهای تجسمی آن هم در مطب آقای دكتر پوست و زیبایی؟! این نجوای درونی شماست كه همزمان با برداشتن مجله از روی میز تمام میشود. خبر دوسالانه گرافیك را همانجا میخوانید. بعد هم فراخوان جشنواره نقاشی دانشجویی را میبینید كه برای ارسال آثار به آن هنوز هم فرصت هست. خودتان را توی ژاكت كامواییتان جمع میكنید و از سرما لرزه خفیفی دارید و به دور از چشم منشی صفحه مربوط به فراخوان را از مجله جدا میكنید.
در حالی كه در نوبت دكتر پوستتان نشستهاید مجلات مربوطه را از روی میز برمیدارید و با تورقی از روی بیعلاقگی صفحاتشان را مرور میكنید، چشمتان بهش میافتد. این یكی را زمین میگذارید و مجله بعدی را كه انگار با بقیه فرق دارد برمیدارید. «این مجله اینجا چه كار میكند؟» مجله تخصصی هنرهای تجسمی آن هم در مطب آقای دكتر پوست و زیبایی؟! این نجوای درونی شماست كه همزمان با برداشتن مجله از روی میز تمام میشود. خبر دوسالانه گرافیك را همانجا میخوانید. بعد هم فراخوان جشنواره نقاشی دانشجویی را میبینید كه برای ارسال آثار به آن هنوز هم فرصت هست. خودتان را توی ژاكت كامواییتان جمع میكنید و از سرما لرزه خفیفی دارید و به دور از چشم منشی صفحه مربوط به فراخوان را از مجله جدا میكنید.
جشنوارههای پر ساز و برگ
پاییز فصل جشنوارههاست. یعنی راستش اینكه پاییز فصل شروع جشنوارهها و مسابقات فرهنگی ـ هنری است. قضیه البته خیلی هم ایرانی نیست و بسیاری از جشنوارههای هنری دنیا هم در این موقع سال برگزار میشوند. از اسكار گرفته تا دوسالانه گرافیك لهستان، جشنواره برگهای چینی در پكن یا مثلا جشنواره سالانه فجر خودمان. جشنوارههای ریز و درشت ملی محلی و بینالمللی. فرقی نمیكند، اگر جشنوارهای برای برگزاری دارید معطلش نكنید.
جوانها، مخاطبان بخش ویژه
در كنار جشنوارههای بزرگ و جشنوارههای مهم هر ساله تعداد زیادی جشنواره ریز و درشت هم در سراسر دنیا برگزار میشود. روزگاری بود كه شما به عنوان یك عكاس جوان برای شركت در مسابقه عكاسی كه در كشور اوكراین برگزار میشد با مشكل مواجه بودید و باید یك عكاس پیشكسوت میانسال از ارتباطاتش استفاده میكرد تا شما بتوانید یكی از عكسهای سیاه و سفیدتان را با هزار سلام و صلوات مثلا به آدرس پستی دبیرخانه جشنواره عكسهای خبری ژاپن ارسال كنید. آن روزها شركت در یك جشنواره خارجی كار سختی بود.
حالا اما اوضاع بهتر است. خودتان بهتر از من میدانید كه این بهترشدن اوضاع را از صدقهسر سرعت بالایی كه در پیشرفت تكنولوژی هست داریم. دیگر لازم نیست برای برقراری ارتباط با آدمها با آنها چهره به چهره بشویم یا جد و آبادمان همدیگر را بشناسند.
كافی است به آدرس الكترونیكی جشنواره مذكور ایمیل بزنیم و تمام. ارتباط برقرار شده است. برای ارسال آثار به جشنوارههایی از این دست هم لازم نیست كه از همان مرحله اول اصل اثر را بفرستید. خیلی وقتها ازتان میخواهند كه اسكن كارها را برای مرحله انتخاب آثار ارسال كنید و در صورت پذیرفتهشدن مراحل بعدی را خیلی سریع بهتان اطلاع میدهند.
تكنولوژی علاوه بر تاثیری كه بر سرعت ارتباطات گذاشته است در زمینههای دیگری از هنر هم وارد شده و به ایجاد تغییرات بسیاری در شیوه و حتی ماهیت آن دست زده است. مثلا طراحی نرمافزارهای مختلفی كه بسیاری از هنرهای تجسمی، سمعی و بصری امروز مثل سینما، عكاسی و حتی گرافیك بر پایه همانها میگردد. شما دیگر میتوانید عكسهایتان را با یكی از این نرمافزارهای ساده فتوشاپ به شكلی بسیار مقبولتر از آنچه روی نگاتیو هست تبدیل كنید. اصلا میتوانید با این نرم افزارها همه چیز را تغییر بدهید و حقیقت این است كه استفاده دیجیتالی در هنر نه برای تكمیلكردن هنرهای پیشین بلكه خود به عنوان یك هنر مستقل وارد عرصه شده است. البته همه چیز زیر سر جوانهاست وگرنه كمتر هنرمند پیشكسوتی را میتوانید پیدا كنید كه دل خوشی داشته باشد از رنگهایی كه رنگمایههای دیجیتالی به بوم نقاشی سنتیاش بدهند. پیشكسوتها همیشه با ابزار قدیمیشان بیشتر مانوس بودهاند. اما تكنولوژی برای یك جوان قرن بیست و یكمی یك یادگرفتنی ضروری است.
اعتراض كنم؟ شركت كنم؟!
بخش مهمی از مخاطبان امروز هر جشنوارهای در هر كجای دنیا جوان ها هستند. برای همین هم هست كه بخشهای ویژه كارگردانان جوان یا نمایش نقاشان جوان زیر 30 سال و عناوینی از این دست در جشنوارهها و جشنوارههای مختلف دیده میشوند. تا حدی كه حداقل در جشنوارههای داخلی خودمان، نبودن بخش ویژه جوانان به معنای ناقصبودن آن جشنواره تلقی میشود. به هر حال این فرصتی است برای جوانها كه از بخش ویژه خودشان در جشنوارهها استفاده كافی را ببرند، كار ارسال كنند یا حداقل در نمایشگاهی كه برگزار میشود، شركت كنند.
البته راه دیگری هم وجود دارد. میشود گوشهای در گالری یا روی سكوی حیاط دانشگاه نشست و با اطمینان تمام از درپیتبودن جشنوارهها حرف زد. میشود در حالی كه كولهمان را روی پشت جابهجا میكنیم غر بزنیم كه «این جشنوارهها هیچی ندارن» و تاكید كنیم «هیچی!» و به این ترتیب گمان كنیم كه طومار جشنواره مذكور را در هم پیچیدهایم. فاتحه مسابقات و جشنوارههای دانشجویی كه دیگر خوانده است. آنها را كه اصلا قبول نداریم.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir/ فاطمه شاهچراغی
