دروازه بان غرغرو
او واقعاً به بازیکنان تازه وارد تَشَر می‌زد و به نظرم این کار او به خاطر تکبر و خودبینی بود. او افکار دیوانه کننده‌ای داشت و هرگز دست از نق زدن و غرغر کردن بابت دستکش، حوله، یا کوله پشتی‌اش برنمی‌داشت. او اغلب در تمرینات در پستی به غیر از دروازه‌بانی بازی می‌کرد و بازی در پست مهاجم را خیلی دوست داشت، اما به نظر می‌رسید هر جائی که خطائی رخ می‌دهد یا اشکالی در کار وجود داشت، اشمایکل نیز در آنجا حضور داشته باشد.
درگیری فیزیکی با کانتونا و روی کین
یکبار او تکل سنگینی را روی پای اریک کانتونا رفت و کانتونا هم از جا برخاست و به سمت دروازه‌بان دانمارکی هجوم برد و در حالی که به او اشاره می‌کرد، فریاد زد: “تو، تو، باز هم تو. همیشه همین طوری تکل می‌زنی.”
اشمایکل در رختکن تیم هم با بازیکنان بزرگی نظیر روی کین درگیری‌هائی داشت. در تور پیش فصل هنگ کنگ، همگی شب به بیرون از هتل رفته بودیم و تا ساعت 5 صبح هم به هتل برنگشتیم. وقتی به اتاقم برگشتم، ناگهان صدای بلندی را شنیدم. درب را باز کردم و دیدم که روی کین و پیتر اشمایکل در راهرو با هم دست به یقه شده‌اند. هر دو آنها اخلاق تند و پرخاشگری داشتند، و من هم خیلی از این دعوا تعجب نکردم و درب اتاق را بستم و رفتم که بخوابم. صبح روز بعد پیتر بزرگ عینک آفتابی به چشم گذاشته بود تا چشمش که با مشت روی کین سیاه و کبود شده بود، را بپوشاند. بازیکنان دیگری هم بودند که با پیتر اشمایکل درگیری داشتند.
شوخی نیکی بات
یک روز، پیتر با بدنی برهنه ایستاده بود و برای نوشیدن چای رفت. نیکی بات در حالیکه یک قوری چای بزرگ نقره‌ای در دست داشت، آرام آرام پشت سر پیتر می‌رفت. نیکی بات می‌خواست تا قوری چای را نزدیک بدن پیتر ببرد به طوری که گرمای چای را احساس کرده و از جا بپرد، اما همینکه پیتر به سمت قوری برگشت، قوری به قسمت پشت بدنش برخورد کرد. وقتی که پیتر فریاد کشید “آآآه‌ه‌ه!!!” همه به او خیره شدند. پیتر که می‌دانست نیکی بات این کار را کرده، فوراً به دنبالش دوید و اگر نیکی بات به چنگش می‌افتاد، حتماً او را می‌کشت. اما سرعت بات به داد او رسید!
از جزیره من برید بیرون!
پیتر اشمایکل در حین بازیها انتقام خود را می‌گرفت. او همیشه عادت داشت فریاد بزند: “از محوطه من برید بیرون!” و منظورش این بود که هیچ کس اجازه ندارد وارد محوطه دروازه شود. این کار همیشه عادت او بود. او در زمین بسیار حرف می‌زد و به همه بازیکنان گیر می‌داد و از آنها انتقاد می‌کرد، اما با اینکار بیشتر برای خودش ایجاد انگیزه می‌کرد. او غذاهای خوبی می‌خورد و وقتی که توپی را مهار می‌کرد، شکلک‌های عجیب و غریبی از خودش درمی‌آورد. ما خیلی توجه نمی‌کردیم، اما توپ‌هائی که او مهار می‌کرد باعث پیروزی تیم می‌شد. ما در درون دروازه به او اطمینان کامل داشتیم، و هیچگاه در مورد این اطمینان خاطر، تردید و دودلی نداشتیم.
چرا رفت؟
و وقتی که می‌گویم او دمدمی مزاج بود، منظورم از جنبه مثبت و خوب است زیرا او فرد خوش قلب و انسان نجیبی بود. وقتی که منچستر را ترک کرد، واقعاً دلمان برای او – و به خصوص دوران اوج و به یاد ماندنی فتح سه جام قهرمانی– تنگ می‌شد. او در سن 35 سالگی به خبرنگاران انگلیسی گفت که به خاطر شرایط بدنی‌اش می‌خواهد استراحت بیشتری به بدنش بدهد و اینکه پرتغال را به دلیل داشتن آب و هوای گرمتر و همچنین تعداد بازی‌های کمتر، برای ادامه فوتبال خود انتخاب کرده است.
اگر اشمایکل در تصمیم خود بازنگری می‌کرد، حتماً در منچستر می‌ماند. وقتی که به سن و سال ادوین فان درسار، دروازه‌بان شماره یک فعلی منچستر که ماه آینده 40 ساله خواهد شد، نگاه می‌کنید، متوجه خواهید شد دروازه‌بانان حتی می‌توانند در سن 40 سالگی یا بیشتر هم بازی کنند.
کابوس تا دوره فن درسار
منچستر پس از رفتن اشمایکل، هرگز دروازه‌بانی در حد و اندازه‌های او جذب نکرد، تا اینکه ادوین فان درسار را به خدمت گرفت. مارک بوسنیچ دروازه‌بانی کاملاً متفاوت و با خصوصیات بارز شوت‌گیری بود. فابین بارتز با فرانسه قهرمان جام جهانی شد، اما جثه او هم خیلی کوچک بود. هیچ یک از این دو دروازه‌بان در حد و اندازه‌های اشمایکل ظاهر نشدند. منچستر از دست سایر دروازه‌بانهای خود که گاهی اوقات بازی‌های افتضاحی به نمایش می‌گذاشتند، کلافه شده بود. یکی از آنها ماسیمو تایبی ایتالیائی بود که با قراردادی به ارزش 4 میلیون پوند (8/22 میلیون درهم) به منچستر آمد و تنها یک ماه در این تیم دوام آورد.
اندی گورام و روی کارول به عنوان گزینه‌های دیگری بودند که سر آلکس فرگوسن برای حل معضل دروازه‌بانی تیمش آنها را به خدمت گرفت، اما آنها نیز در مقاطعی عملکرد مثبتی داشتند اما هیچگاه دروازه‌بانی مطمئن و ششدانگ نشان ندادند؛ اما شش سال پس از رفتن پیتر اشمایکل، سرانجام گزینه مناسب برای جایگزینی او پیدا شد: ادوین فان درسار با امضای قراردادی به منچستر پیوست.
و حالا آرسنال
اکنون چنین مشکلاتی از ناحیه دروازه‌بانی را در تیم آرسنال و به ویژه دروازه‌بان شماره یک آنها مانوئل آلمونیا هم مشاهده می‌کنیم، و مشخص است که این اشتباهات به قیمت از دست رفتن امتیازهائی برای آرسنال تمام می‌شوند. چنین چیزی باعث تعجب و شگفتی من شده بود زیرا آرسن ونگر همیشه تشخیص و انتخاب خوبی برای پست دروازه‌بانی داشته و آرسنال هم سابقه داشتن دروازه‌بانان بزرگی همچون باب ویلسون، پَت جنینگز، و دیوید سیمن را دارد.
آنها در تابستان مذاکراتی را با مارک شوارتزر از تیم فولام انجام دادند و در ژانویه هم او را به خدمت خواهند گرفت. او با 37 سال سن دروازه‌بان بسیار خوبی است، اما به سختی می‌تواند این شرایط را برای سال‌های آینده هم حفظ کند. پس آنها می‌توانند کدام دروازه‌بان را جذب کنند؟
در حال حاضر به نظر می‌رسد که اسپانیا بهترین دروازه‌بانان را داشته باشد. ایکر کاسیاس (رئال مادرید)، په‌په رینا (لیورپول)، ویکتور والدس (بارسلونا)، و دیوید دخئا (آتلتیکو مادرید) از جمله بهترین دروازه‌بانان اسپانیا و اروپا هستند. به نظرم هیچ یک از این دروازه‌بانها تیم‌های خود را به مقصد آرسنال ترک نخواهند کرد.
پس باز هم نگاهی به سایر گزینه‌ها می‌اندازم تا ببینم آرسنال چه دروازه‌بانی را می‌تواند جذب کند. شِی گیون در منچستر سیتی دروازه‌بانی مطمئن و باثبات نشان داده است. جو هارت هم همین وضعیت را دارد. دروازه‌بان چلسی پیتر چک در زمره بهترین دروازه‌بانان است، اما هیچ یک از آنها در حد و اندازه‌های پیتر اشمایکل دانمارکی، بزرگ، و عصبانی و پرخاشگر نبوده و نیستند.
